На денешен ден, во 1893 година, Македонија го изгуби својот најгласен застапник за национална слобода и јазична посебност. Ѓорѓија Пулевски, човекот кој прв јавно ја постави научната и политичката основа на македонскиот идентитет, останува симбол на нашата самобитност.
Додека многумина од неговото време сè уште лутаа низ туѓите пропаганди, Пулевски со визионерска јасност ја исцрта границата помеѓу македонскиот и соседните народи. Неговата дејност не беше само револуционерна, туку длабоко интелектуална и филолошка.
Зошто го нарекуваме „Татко на македонистиката“?
„Војвода со перо“ кој ги постави темелите на она што денес го проучуваме како македонистика:
Со неговиот „Речник од четири јазика“ и „Речник од три јазика“, тој не само што го кодифицираше народниот говор, туку и теоретски ја објасни посебноста на македонскиот јазик.
Тој прв ја истакна потребата од создавање на единствен македонски литературен јазик базиран на централните говори.
Со неговата „Славјанско-македонска општа историја“, тој се обиде да му даде на својот народ континуитет и меморија, пишувајќи за Македонците како за посебен етнос со свои корени.
Пулевски почина во Софија, во сиромаштија, но со чиста совест. Неговата порака дека „Македонците се народ и местото нивно е Македонија“ стана политичка платформа на сите подоцнежни македонски генерации, од Крсте Петков Мисирков до борците на АСНОМ.
“Дал сте чуле, Македонци, стари људи оти говорат:
Од Македонци појунаци над них не било –
