Во четвртокот од шестата недела по Пасха, православната заедница го одбележува Вознесението на Господ Исус Христос, настан што го заокружува периодот по Воскресението и го насочува вниманието кон ветувањето за доаѓањето на Светиот Дух.
По Христовото страдање и победата над смртта, Евангелијата сведочат дека Тој уште четириесет дена им се јавувал на своите ученици. Овие појавувања не биле случајни или истовремени, туку постепени и лични средби во кои Христос јадел и разговарал со нив, потврдувајќи ја реалноста на Своето воскресение и подготвувајќи ги за мисијата што следува.
Во тој период, Тој повторно ги потсетил на ветувањето дека нема да останат сами. Пред Своето страдање им зборувал за доаѓањето на Утешителот, Светиот Дух, кој ќе ги води „во сета вистина“. Токму затоа, им било заповедано да останат во Ерусалим и таму да го очекуваат исполнувањето на тоа ветување, како почетна точка на нивното идно апостолско делување.
Настанот на Вознесението се случува на Елеонската гора, во непосредна близина на Ерусалим. Таму, според преданието, Христос уште еднаш им се обраќа на учениците, зборувајќи за Царството Божјо. Потоа, пред нивните очи, се случува разделбата: Тој се вознесува и исчезнува во облак, додека учениците остануваат сведоци на сцена која ја надминува човечката логика и искуство.
Во тој момент се појавуваат ангели во човечки облик, обраќајќи им се на апостолите со прашање што го прекинува нивниот восхит: зошто гледаат кон небото? Истиот Христос, Кој сега се вознесува, повторно ќе дојде, но овојпат во слава.
По овој настан, апостолите се враќаат во Ерусалим, кој според преданието се наоѓа на симболична „саботна оддалеченост“ од гората. Таму се собираат во заедница, заедно со жените мироносици и Богородица, останувајќи во молитва и очекување на исполнувањето на Христовото ветување.
…
